Beperkt houdbaar

Er overviel mij een klein moment van vreugde toen ik besefte dat ik niet op Aziatische mannen viel. Het is namelijk zo dat ik voor de Aziatische dating markt een fossiel ben dat niemand wil opgraven. Dat krijg je als je de 30 nadert en het moet opnemen tegen frisse lentebloemetjes van 22 jaar. Dan ben je in Chinese termen een ‘sheng nu’ (leftover women) en in het Vietnamees ‘é’. Een eenlettergrepig woord dat net zo eenzaam klinkt zoals jij dat bent.

Dat ik ondertussen een meester titel op zak heb, er nog uitzie als een vitaal jong kuikentje van begin 20 en zelf best happy ben met de inrichting van mijn leven zijn feiten die niet meetellen in de puntentelling. De checklist is pas compleet als ik elke dag naast een man wakker mag worden. Eentje die op zijn dooie gemak in de pleepot probeert te richten terwijl de deur open staat. Die schaamteloos aan zijn ballen krabt tijdens onze wekelijkse  ‘Game of Thrones’ sessies op donderdag avond.

Denkend aan dit iddylisch beeld voel ik het verlangen opborrelen om ook zo’n vent te vinden om mee oud te worden. Want het leven is kort en 30 is oeroud. Gelukkig hoef ik geen han solo te zijn in deze zoektocht. De behulpzame vriendinnen van mijn moeder denken graag mee in de zoektocht naar de prins op het witte paard. Er heerst elk weekend een echte hands on mentaliteit als de dames op de thee komen. Vraag me niet hoe, maar er is altijd een zoon van een dochter van een goede vriendin uit het vorige leven die nog single is en uiterst geschikt. Goed opgeleid en langer dan 1.75m. Of hij lief voor me zal zijn, een goed mens is, mijn PMS buien aan kan en niet wegrent als ik ‘s avonds mijn make up verwijder is overbodige informatie. Want als ik niet opschiet eindig ik ellendig en moederziel alleen. Dat laatste is nog erger dan ongelukkig in een relatie zitten.

Uit angst voor dit horrorbeeld zeg ik maar ja op al hun match make voorstellen. Dit resulteert in een overvolle agenda waarbij ik elke zondag tot aan juni vol zit met lunchafspraken. Dan hijs ik me weer in een jurk, kam ik mijn haren en smeer wat lippenstift op mijn lippen en ga ik met een klein, niet welgemeend glimlachje richting stad. Oud, afgeschreven, kansloos of niet, tot aan juni lunch ik elke zondag gratis.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s