Moederdag

In mijn 29 jarige bestaan heb ik nog nooit een bijzonder gevoel gehad bij Moederdag. Tot vandaag. In mijn ogen was moederdag maar een commerciële aangelegenheid. Het behoorde tot de categorie Valentijnsdag. Deze hokjesgedachte was heel sterk totdat ik vandaag in Gangnam, Seoul (Korea) in de taxi stapte. Onderweg naar mijn volgende bestemming: de universiteitswijk Hongdae. Daar zat ik als volwassen wereldvrouw achterin de zilverkleurige taxi met tranen te janken als een kleuter op haar eerste schooldag. Ik miste mijn moeder. Ik mis haar omdat ze de liefste en krachtigste persoon is. Omdat ze ondanks alles wat zij heeft meegemaakt nog altijd haar zachtaardigheid heeft weten te behouden. Ik mis haar omdat ze de mooiste mens van deze aardkloof is. Ik mis haar omdat mijn kleinde moeder van nog geen 1.60m zo ontzettend dapper is. Dat ik hier in de duurste wijk van Seoul de lekkerste koffie’s met een prijskaartje van $8 aan het drinken ben, heb ik te danken aan mijn dappere Vietnamese moeder.

Zevenentwintig jaar geleden is mijn moeder met twee kinderen aan haar armen op een gammele boot gestapt. Een levensgevaarlijke beslissing die zij genomen heeft voor de toekomst van haar kinderen. Dit was een overtuiging waar zij in geloofde en die zij ging waarmaken. Dankzij haar vechtlust kreeg ik een toekomst waarin ik zorgeloos kon opgroeien. Een toekomst waar dromen werkelijkheid kunnen worden. Proefde ik van de luxe om verliefd te mogen worden op een partner die ik zelf uit mag kiezen, mocht ik goed onderwijs volgen en de wereld ontdekken door de bril van een bevoorrecht meisje uit een vrije welvarende wereld zonder beperkingen.

Met het ouder worden groeit mijn bewondering voor mijn moeder, want ik weet niet of ik het haar na zou doen. Drieëntwintig jaar, twee kleine kinderen, geen internet, geen mobiele telefoons, geen meertalige opvoeding en een oneindige zee met de dood dichterbij dan het geluk. Maar mijn moeder deed het. Alles achterlaten voor haar kinderen. Zij is mijn Iron Man. Mijn Hulk, mijn Thor, mijn held, mijn alles. Want waar ik ook ben op deze aardbol. Hoe verloren ik mezelf ook voel, er is altijd een plek op deze wereld die ik een thuis kan noemen. Een thuis waar er altijd een klein, sterk vrouwtje met een kom warme pho op mij zit te wachten.

 Me oi, con thuong me nhieu lam.

Advertisements

3 Comments Add yours

  1. Shelly says:

    Wauw, wat heb je dat mooi verwoord! Heel herkenbaar ook.. Mijn moeder is ook in een gammele boot gestapt zonder te weten waar ze terecht zouden komen. In Nederland heeft ze als alleenstaande moeder twee kinderen opgevoed. Ik kan me in je verhaal vinden en of course always delicious Vietnamese homemade food als je thuiskomt! 🙂 Echt een fantastisch gevoel en zoveel liefde ❤

    I love your stories!

    x Shelly

    Like

    1. Hoi ShellY!

      Wat een super compliment dat je de tijd genomen hebt om mijn artikel te lezen en een super lief berichtje achter te laten. Ik reageer nu pas, omdat ik de comment nog niet gezien had (Solly!). Onze moeders zijn powerhuizen en ik denk dat weinig ze na doen. Super dapper van je moeder en ontzettend bewonderenswaardig! Daarom mogen we onze mama’s ook echt in het zonnetje zetten! Ook als ze soms zeuren dat we te veel uit gaan, te veel chillen en ze te kho zijn XD’. Veel liefs! X Chau!

      Like

  2. Marwa says:

    I know your feeling girl!! Wauw mooi beschreven xx

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s