Waarom Millennials niet kunnen plannen

Het klonk zo veelbelovend. Zeven was ik toen ik mijn leven aan het inrichten was. Eerst zal ik gaan studeren. Op mijn 22ste zal ik mijn master graad halen aan de rechtenfaculteit van Universiteit Leiden, waarna ik op mijn 25ste trouw met de liefde van mijn leven. Op 27 jarige leeftijd zou ik in blijde verwachtingen zijn van mijn eerste kind en voor mijn dertigste heb ik alle zwangerschappen van de geplande kinderen achter de rug. Niet alleen ben ik een toffe moeder, ook heb ik een dijk van een carrière. Je weet wel het type dat de baby in één arm draagt, a la Victoria Beckham, terwijl ze op haar Louboutins het boodschappenkarretje in de Appie nonchalant door de winkel duwt. 

Het vervelende met plannen is dat het constant bijgesteld moet worden. Zo ben ik al jaren mijn plannen aan het bijstellen. Vanochtend werd ik teleurgesteld wakker en besefte ik dat ik op mijn 29ste nog geen CEO van Unilever was. Dat ik geen vent heb die elke dag lachend met mij een drie gangen menu samen stelt, nadat hij mij overladen heeft met kusjes en 50 volle rode rozen. Mijn twee-onder-een-kapwoning met voor- en achtertuin is eerder een hok van 27 vierkante meter waar elke maand mijn halve salaris aan op gaat. Mijn hoogtepunten zijn Netflix en chill in mijn uppie op een vrijdag avond. Er zijn geen kinderen die korten op mijn 8 uur slaap. Er is geen gekibbel over de wc bril want ik deel mijn leven met de afwas van vorig week en de bijna dode bonsai. Om deze gigantische teleurstelling in mijn volwassen ik dragelijker te maken omring ik mijzelf enkel met mede mislukkelingen die ik vrienden noem. Die hebben net als ik hun zevenjarige ik teleurgesteld door gigantisch uit te lopen op het plan van aanpak.

Ons clubje mislukte eind twintigers wil alleen werken voor een leuke baas die verantwoordelijk onderneemt en begrijpt dat er ook een leven is naast dossiers, deadlines en targets. Een baas die beseft dat een vast contract en mooi pensioen niet meer het hoogste goed is. Eentje die begrijpt dat ik wekelijks drie keer in de sportschool alles moet uitzweten wat ik die week gegeten heb om fit en fantastisch te zijn voor de maandelijkse Tinderdates. Over mijn laatste Tinderdate moet ik helaas concluderen dat de kinderarts ondanks zijn charmante glimlach, reislust en leuke baan toch niet de ware is. De dealbreaker was dit keer toch echt het lok haar dat net de verkeerde kant op stond en zijn manier van adem halen. Want ik, eind twintigjarige sukkel ben liever kindloos, ongehuwd, hypotheekvrij en wekelijks blut dan dat ik met de eerste de beste kinderarts en werkgever moet settelen om mijn zeven jarige ik niet teleur te stellen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s