Enrique en hete avonden in Rio

Het is niet echt een geheim dat ik altijd met de meest saaie burgerlijke mannen eindig. Type jurist of arts. Met van die bruine Van Liers schoenen. Hoewel ik mij nergens voor schaam dat mijn saaie noodlot me met een zure glimlach aan kijkt verlang ook ik wel eens naar meer passie en vuur. Op dit soort momenten zoek ik mijn toevlucht in onbereikbare latino’s die mijn hoofd op hol brengen met sensuele beats. Zodra er een beat van Enrique door de speakers dendert denk ik dat ik Maria Fernanda heet en waan ik me in Rio waar ik in mijn rode jurk tijdens de carnaval tegen een gebronsde borstkast aan rijd. Een beetje banaal, maar kennelijk kom ik op sommige vlakken veel te kort in dit leven.

Deze donkere kant van mijzelf neem ik voor lief als ik zie hoe Gulio mij sensueel aan kijkt terwijl hij zachtjes ‘me gusta’ in mijn oren fluistert alvorens hij als een echte Puerto Ricaan sensueel zijn heupen beweegt en mij op de salsa beat rond twirlt. Alle gebeurtenissen gaan in slowmotion en we zweten heel sexy. Hij heeft een wit mouwloos hemd aan en een crèmekleurig baggy broek. Uit zijn kontzak hangt een geruite zakdoek waarvan ik de functie nooit helemaal begrepen heb. Om het plaatje compleet te maken heeft Gulio een niet al te subtiel witgouden ketting om zijn nek hangen en ik smelt. Als ik al met iemand langs de benzinepomp moet voor wat gasolina, dan is dat zeker met mijn Guilio. Onderweg naar de benzinepomp maken we ruzie zoals ik dat zie in alle video clips van Nicky Jam. In slow motion, gepassioneerd, schreeuwend en met handen en voeten.

Dit soort ruzies zijn wel even wat anders dan de wekelijkse akkefietjes die ik met Olivier heb. Olivier houdt niet van schreeuwen. Dat is voor onopgeleide mensen die zichzelf niet kunnen uitdrukken. Olivier gaat liever een conversatie met mij aan over de misstanden in onze communicatie naar elkander. Waarin hij laat blijken dat hij het echt niet kon waarderen dat ik de laatste stroopwafel opgegeten had, terwijl hij ontzettend uit keek naar zijn wekelijkse stroopwafel momentje na het wielrennen. Zo gaat dat niet bij mijn Gulio. Hoewel Gulio tegen mij schreeuwt om de kleinste dingen – zoals vorig week dinsdag, toen ik per ongeluk iets te lang naar Alejandro keek bij het afrekenen van mijn broodje – zit er tenminste een flinke dosis passie in. Rauwe passie met veel muziek en swingende heupen.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s